ŻOŁNIERZE WYKLĘCI – NIEZŁOMNI BOHATEROWIE PROJEKTY LEKCJI

 

 


I deą projektu biegowo–edukacyjnego „Tropem Wilczym. Bieg Pamięci Żołnierzy Wyklętych” jest oddanie hołdu żołnierzom polskiego podziemia antykomunistycznego i antysowieckiego działającego w latach 1944 – 1963 w obrębie przedwojennych granic RP oraz popularyzacja wiedzy na ten temat.

Wydarzenie niesie silne przesłanie patriotyczne oraz może być ciekawe dla osób w każdym wieku.

Bieganie staje się coraz popularniejsze, jednak w tej imprezie atrakcje towarzyszące biegowi, takie jak: pokazy grup rekonstrukcyjnych czy rodzinna gra terenowa sprawiają, że uczestnikami projektu stają się także osoby niebiegające.

Zaangażowanie w projekt potwierdza, że idea i wartości, o które swoją walkę oparli Żołnierze Wyklęci są dzisiaj wciąż żywe i aktualne.

 

O projekcie

Apel do Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej

 

 28 lutego 2016 roku Fundacja Wolność i Demokracja po raz czwarty zorganizuje projekt „Tropem Wilczym. Bieg Pamięci Żołnierzy Wyklętych”. Po zeszłorocznym sukcesie– 20 000 uczestników z 81 miast z całej Polski oraz Wilna, Grodna i Lidy, chcielibyśmy zwiększyć skalę przedsięwzięcia. Naszym tegorocznym celem jest 40 000 biegaczy ze 160 miast nie tylko z Polski. W ramach projektu odbędzie się między innymi bieg na 1963 metry (odwołanie do roku w którym zginął ostatni Żołnierz Wyklęty – Józef Franczak ps. Lalek) wspólny dla wszystkich miast. Każdy z lokalnych organizatorów może uzupełnić scenariusz o dodatkowe wydarzenia i atrakcje (gra rodzinna, rekonstrukcja, etc.).
 W 2011 roku, dzień 1 marca został ustanowiony świętem państwowym – Narodowym Dniem Pamięci „Żołnierzy Wyklętych”. Jest to święto, honorujące i upamiętniające żołnierzy polskiego podziemia antykomunistycznego i antysowieckiego działającego w latach 1944 – 1963 w obrębie przedwojennych granic RP.
Infografiki:

ikona

Aby zapisać infografikę, kliknij prawym klawiszem myszki na ikonie i wybierz zapisz.

Historia

Zbigniew Herbert

/…/ Ponieważ żyli prawem wilka
Historia o nich głucho milczy
Pozostał po nich w białym śniegu
Żółtawy mocz i ślad ich wilczy.

Zbigniew Herbert
Ż ołnierze Wyklęci – działający w ramach powojennego podziemia antykomunistycznego i antysowieckiego pozostali wierni złożonej przysiędze żołnierskiej i bezkompromisowi w kwestii współpracy z władzą komunistyczną. Propaganda PRL określała ich mianem faszystów i pospolitych bandytów. Zostali pozbawieni wszelkich praw, tropieni po lasach, więzieni, mordowani w katowniach Urzędu Bezpieczeństwa oraz Informacji Wojskowej. Liczbę członków wszystkich organizacji i grup konspiracyjnych szacuje się na 120-180 tysięcy osób. Walczyli nie tylko na terenach obecnej Polski, ale również Kresach Wschodnich, wchodzących w skład II RP zagarniętych przez Sowietów po konferencji jałtańskiej. Ostatni znany z imienia oficer, dowódca oddziału walczącego na Kresach por. Anatol Radziwonik „Olech” poległ w walce z NKWD 12 maja 1949 roku na terenach dzisiejszej Białorusi. Ostatni Żołnierz Wyklęty – Józef Franczak „Lalek” zginął walce zastrzelony podczas obławy w Majdanie Kozic Górnych pod  Piaskami w dawnym woj. lubelskim 21 października 1963 roku. Wszyscy Żołnierze Wyklęci, a szczególnie ich dowódcy ponieśli ofiarę życia lub zdrowia. W latach 1944-1956, według ciągle niepełnych danych, z rąk polskich i sowieckich komunistów  zginęło prawie 9 tysięcy żołnierzy podziemia niepodległościowego, wykonano ponad 4  tysiące wyroków śmierci na polskich patriotach.
lelek
ur. 12 IX 1913 r. w rodzinie rolników ze wsi Dworczany k. Wasiliszek (woj. nowogródzkie). Harcerz, absolwent seminarium nauczycielskiego, oficer służby stałej WP, uczestnik kampanii wrześniowej 1939 r. w szeregach 41 pp. W 1940 r. aresztowany przez NKWD, zbiegł podczas „marszu śmierci” w czerwcu 1941 r. W konspiracji ZWZ-AK w kompanii Wasiliszki Obwodu Lida. W połowie 1943 r. zorganizował oddział partyzancki nr 314. Dowódca Zgrupowania „Północ” (II i V batalion 77 pp AK w sile ponad tysiąca żołnierzy). Wykonał wiele spektakularnych operacji bojowych, m.in. odbił więźniów pod Wawiórką i w Lidzie, rozbił niemieckie garnizony w Horodnie i Raduniu. Po lipcu 1944 r,. organizował polski opór na Kresach przeciw okupantowi sowieckiemu. Poległ w walce z zasadzką 105 pułku pogranicznego NKWD 21 I 1945 r. we wsi Kowalki pod Naczą. Odznaczony Krzyżem Virtuti Militari.
lelek
ur. 24 IX 1924 r. w Dzikowie k. Tarnobrzega, w wielodzietnej rodzinie rzemieślnika. Harcerz, ochotnik w wojnie 1939 r., internowany na Węgrzech. Następnie w WP we Francji i Wielkiej Brytanii. Cichociemny, skakał do Polski 17 IX 1943 r. Początkowo dowodził kompanią partyzancką 9 pp AK w Inspektoracie Zamość, od stycznia 1944 r. był szefem Kedywu Inspektoratu AK Lublin. Jego oddziały wykonały ponad 50 akcji przeciw Niemcom, w tym, wiele na niemieckie linie komunikacyjne. W styczniu 1945 r., w odpowiedzi na komunistyczny terror, reaktywował partyzancki oddział samoobrony, który rozrósł się do stanu zgrupowania. Jeszcze 1946 r. pod jego rozkazami walczyło około 200 partyzantów WiN. Został aresztowany przez UB we wrześniu 1947 r. podczas nieudanej próby przerzutu na Zachód. Już w celi śmierci podjął próbę ucieczki, w wyniku zdrady zakończoną niepowodzeniem. Został zamordowany 7 III 1949 r. w więzieniu MBP przy ul. Rakowieckiej. Był odznaczony Krzyżem Virtuti Militari.
lelek
ur. 23 X 1915 r. w góralskiej rodzinie w Waksmundzie. Uczestniczył w kampanii wrześniowej. Od jesieni 1939 r. w konspiracji niepodległościowej. Jeden z pierwszych partyzantów Podhala w szeregach Konfederacji Tatrzańskiej, Armii Krajowej i Ludowej Straży Bezpieczeństwa. Skierowany przez przełożonych z SL do komunistycznego aparatu bezpieczeństwa, w kwietniu 1945 r. zbiegł wraz z częścią podkomendnych „do lasu”. Zorganizował najsilniejsze zgrupowanie niepodległościowej partyzantki w południowej Polsce (krypt. „Błyskawica”). Otoczony 21 II 1947 r. w Ostrowsku przez grupę operacyjna UB i KBW, nie chcąc wpaść w ręce wroga strzelił sobie w głowę.
lelek
ur. 16 II 1906 r. w wielodzietnej rodzinie rolników ze wsi Tokary. Od zimy 1940 r. żołnierz ZWZ-AK w Obwodzie Siedlce. Uczestnik akcji „V” – przejęcia niewybuchu rakiety V-2 pod Sarnakami. Ścigany przez NKWD, zorganizował grupę partyzancką, z którą dołączył do oddziału ppor. T. Śmiałowskiego „Szumnego” w pow. Bielsk Podlaski. Następnie z ramienia mjr. „Łupaszki” pełnił funkcje zastępcy, a od października 1946 r. – dowódcy odtworzonej 6 Wileńskiej Brygady AK. Najsłynniejszy partyzant Podlasia, przez lata zaciekle ścigany przez służby komunistyczne. Przez jego oddziały przewinęło się ponad 300 partyzantów. Zginął we wsi Czaje –Wólka 27 VI 1949 r. Odznaczony Krzyżem Walecznych.
lelek
ur. 20 II 1916 r. w rodzinie kolejarza z Wołkowyska. Harcerz, nauczyciel w Iszczołnianach, pow. Szczuczyn (woj. nowogródzkie). Dowódca konspiracyjnej placówki, a następnie plutonu w 2 kompanii VII batalionu 77 pp AK por. J. Piwnika „Ponurego”. Wykonał wiele akcji przeciwko niemieckim siłom okupacyjnym. W latach 1945-1949 komendant połączonego Obwodu AK Szczuczyn-Lida i jednocześnie największego polskiego zgrupowania partyzanckiego, chroniącego ludność Kresów Północno-Wschodnich przed terrorem NKWD. Poległ wraz z grupą swych podkomendnych 12 maja 1949 r. pod Raczkowszczyzną. Odznaczony Krzyżem Walecznych.
lelek
ur. 13 IX 1928 r. w Głuszczewinie k. Narewki, pow. Bielks Podlaski, w rodzinie leśnika. Ojciec, aresztowany przez NKWD i wywieziony w głąb Związku Sowieckiego, zmarł z wycieńczenia w Iranie, matka została w 1943 r. rozstrzelana przez gestapo. Od 1943 r. była żołnierzem AK. Aresztowana w czerwcu 1945 r. przez NKWD, została odbita przez partyzantów. Dołączyła do 5 Wileńskiej Brygady AK jako sanitariuszka. Działalność niepodległościową pod rozkazami mjr „Łupaszki” kontynuowała na Pomorzu. Wysłana po lekarstwa do Gdańska została aresztowana 19/20 VII 1946 r. Mimo iż nie ukończyła 18 lat, została skazana na karę śmierci. Rozstrzeliwana wraz z por. Feliksem Salmanowiczem „Zagończykiem” 28 VIII 1946 r., stojąc przed plutonem egzekucyjnym krzyknęła „Niech żyje Polska”.
lelek
ur. 12 III 1910 r. w Stryju, w wielodzietnej rodzinie urzędnika kolejowego. Oficer służby stałej WP, jako dowódca 2 szwadronu 4 pułku ułanów Zaniemeńskich uczestniczył w kampanii wrześniowej 1939 r. (za którą został odznaczony Krzyżem Virtuti Militari). W konspiracji ZWZ-AK na terenie Wilna, od końca sierpnia 1943 r. dowodził oddziałem partyzanckim – 5 Brygadą Wileńską AK. Świetny dowódca, dowodził w szeregu zwycięskich walk z niemieckimi siłami okupacyjnymi i wrogą partyzantką sowiecką. W warunkach nowej, sowieckiej okupacji, odtworzył 5 Brygadę AK i dowodził nią na terenach rozciągających się od Białostocczyzny po Bory Tucholskie. Jeden z najwybitniejszych dowódców niepodległościowej, antykomunistycznej partyzantki. Został zamordowany 8 II 1951 r. w więzieniu MBP przy ul. Rakowieckiej w Warszawie.
lelek
ur. 17.03. 1918 Przed wojną ukończył Szkołę Podoficerską w Centrum Wyszkolenia Żandarmerii w Grudziądzu, przydzielony został do Plutonu Żandarmerii w Równem. W 1939 r. uciekł z sowieckiej niewoli. Podczas wojny i po jej zakończeniu walczył w szeregach ZWZ-AK-WiN. Był podwładnym słynnych dowódców partyzanckich: mjr. Hieronima Dekutowskiego „Zapory” i kpt. Zdzisława Brońskiego „Uskoka”. Lalek brał udział w wielu zamachach na tzw. utrwalaczy władzy ludowej – milicjantów i żołnierzy formacji bezpieczeństwa. Józef Franczak ps. Lalek był ostatnim poległym w boju partyzantem podziemia poakowskiego na terenie Polski. Poległ z bronią w ręku w walce z obławą połączonych sił SB i ZOMO w dniu 21 października 1963 we wsi Majdan Kozic Górnych.
lelek
ur.20 IX 1925 r. w Końskich. Podczas okupacji niemieckiej służyły w oddziale partyzanckim NSZ-AK, potem 25pp AK kpt. Józefa Wyrwy „Starego”. W styczniu 1945 r. w okolicach Radoszyc sowieci rozbrajają oddział. Po zakończeniu działań wojennych Firkowska pozostaje w konspiracji – NSZ i prawdopodobnie WiN. Uprowadzona w Skotnikach i zamordowana przez funkcjonariuszy UB z Końskich w 1946 r. Jej ciała nigdy nie odnaleziono.
lelek
ur. 22 I 1921 w Duisburgu w wielodzietnej w rodzinie robotniczej. W 1940 r. za nielegalne posiadanie broni wysłany na przymusowe roboty do III Rzeszy. Na początku 1945 r. wraca do Polski i podejmuje działania w strukturach Inspektoratu Chełm AK-DSZ-WiN. W lipcu 1945 roku zostaje sekretarzem i adiutantem por. Klemensa Panasiuka „Orlisa”, a następnie zastępcą dowódcy w oddziale swojego brata ppor. Leona Taraszkiewicza „Jastrzębia”. 17 lipca 1946 wraz z oddziałem Stefana Brzuszka „Boruty” z NSZ, w zasadzce na trasie Chełm-Lublin zatrzymuje samochód, którym podróżuje siostra Bolesława Bieruta, Zofia Malewska z mężem, synem i synową. „Jastrząb” nakazuje uwięzić rodzinę Bieruta, jednak spowodowało to przysłanie w teren 72 wagonów KBW i w związku z tym, z polecenia komendanta obwodu Włodawa kpt. Zygmunta Szumowskiego „Komara”, zatrzymani zostali zwolnieni. 22 października wraz z oddziałem Józefa Struga „Ordona”, w ciągu jednego dnia zdobywa posterunki MO w Milejowie, Łęcznej i Cycowie, rozbraja oddział WOP na trasie Włodawa-Chełm, opanowuje Włodawę, gdzie zajmuje posterunek MO i siedzibę Powiatowego Urzędu Bezpieczeństwa Publicznego uwalniając 65 więźniów. Po śmierci brata „Żelazny” przejmuje funkcje komendanta oddziału WiN Obwodu Włodawa i w późniejszym okresie awansuje na podporucznika czasu wojny. 6 X 1951 ginie w walce z 800-osobową grupą operacyjną UB i KBW z Lublina.Miejsce zakopania zwłok Żelaznego  przez komunistów jest nieznane.
W 2009 roku pośmiertnie odznaczony Krzyżem Wielkim Orderu Odrodzenia Polski.
lelek
ur. 30 III 1910 w Rzejowicach w wielodzietnej chłopskiej rodzinie. W 1932 r. rozpoczął służbę wojskową w 27 pp w Częstochowie. Uczestnik walk we wrześniu 1939. Jesienią tego roku wstępuje do Służby Zwycięstwu Polski. W nocy 7 /8 VIII 1943 roku uwalnia z niemieckiego więzienia w Radomsku ponad 50 osób, w tym Żydów. Wiosną 1945 ponownie tworzy oddział, który będzie początkiem nowej organizacji – Konspiracyjnego Wojska Polskiego. W nocy 19/20 IV 1946 KWP uderza na więzienie UB i uwalnia prawie 60 więźniów.
„Warszyc” zdradzony przez jednego z podkomendnych zostaje aresztowany 27 VI 1946 w Częstochowie. Stracony w Łodzi 19 II 1947 wraz z pięcioma podwładnymi, na 3 dni przed ogłoszeniem amnestii. Miejsce pochówku nie jest znane. Za życia odznaczony Krzyżem Srebrnym Orderu Wojennego Virtuti Militari.
lelek
ur. 17 VIII 1927 w Rzemieniu. W 1942 wstępuje do AK, gdzie służy jako łączniczka w Obwodzie Rzeszów. Po wkroczeniu armii sowieckiej zasiliła szeregi DSZ, a następnie WiN, jako łączniczka IV Zarządu Głównego. Aresztowana 7 II 1948 i więziona w gmachu MBP w Warszawie. Torturowana 3 miesiące za odmowę składania zeznań. 17 IX 1948 na 9 lat więzienia, zwolniona w sierpniu 1955. W 1959 wyjeżdża do Kanady, do narzeczonego – ppor. Stanisława Jakubczyka „Chrobrego”. Zmarła 10 października 2008 w Hamilton w Kanadzie.
lelek
ur. 1916 w Wilnie. Przed wojną urzędnik, kończy Szkołę Podchorążych Łączności w Zegrzu. W 1939 r. walczy w 19 Dywizji Piechoty. W konspiracji szef łączności obwodu AK Lida w Okręgu Nowogródzkim. W maju 1943 r. tworzy oddział partyzancki. W lutym 1944 r. oddział staje się IV Batalionem 77 Pułku Piechoty AK „Nów”. Oddział „Ragnera” osiąga w tym czasie stan ok. 300 żołnierzy. Por. Zajączkowski walczy zarówno z armią niemiecką, jak i z partyzantką sowiecką. Największą operacją wojskową, w której uczestniczy IV Batalion w pierwszej połowie 1944 r. jest była bitwa ze zgrupowaniem sowieckim pod Olchówką 18 maja. Następnie uczestniczy w operacji „Ostra Brama”. Po rozbrojeniu oddziału przez sowietów Zajączkowski wraca na tereny Lidy wznawiając działalność partyzancką. Jesienią 1944 r. dowodzone przez niego siły były najpoważniejszym przeciwnikiem okupacyjnych władz sowieckich na Nowogródczyźnie. Według raportów sowieckich miały one przeprowadzić 86 „aktów terrorystycznych”, 6 dywersji i 24 „inne napady zbrojne”. Wśród sowietów „Ragner” zyskuje przydomek „diabeł w okularach”. Ginie w walce z NKWD 1 grudnia 1944 roku. Miejsce pochówku pozostaje nieznane. Odznaczony Krzyżem Virtuti Militari V klasy.
lelek
ur. 19 I 1918 we Frysztacie. W 1936 r. idzie jako ochotnik do Szkoły Podoficerów Lotnictwa dla Małoletnich w Bydgoszczy. W 1939 r. walczy jako pilot Brygady Pościgowej. Zestrzelony 1 XI, dostaje nowy przydział – Eskadra Rozpoznawcza operująca na linii Lwów – Zaleszczyki. Zestrzelony przez sowietów w okolicach Stanisławowa, ewakuuje się na Węgry gdzie jest internowany. W 1940 r. wraca do domu i zakłada organizację HAK podległą AK. 4 lata później wstępuje do NSZ. 12 I 1945 na rozkaz przełożonych ujawnia się przed sowietami i obejmuje stanowisko komendanta MO obsadzając komisariat swoimi ludźmi. Na wiosnę zagrożony dekonspiracją i aresztowaniem, Flame ucieka ze swoimi ludźmi w pobliskie lasy. Od tej pory zaczął występować jako „Bartek”, odtwarzając oddziały partyzanckie VII Okręgu Śląsko-Cieszyńskiego NSZ rozpoczynając tym samym „drugą konspirację”. Od maja 1945 do lutego 1947 stoi na czele największego zgrupowania niepodległościowego na Śląsku Cieszyńskim, którego liczebność, w szczytowym okresie, wynosiła ponad 300 żołnierzy. Jego zgrupowanie przeprowadziło łącznie ok. 340 akcji zbrojnych. Do największych należy zajęcie Wisły 3 V 1946, w której oddział przeprowadził defiladę w pełni umundurowanych i uzbrojonych żołnierzy NSZ, co było ewenementem. Po komunistycznej prowokacji jesienią 1946 r. zgrupowanie Flamego traci dużą część stanu osobowego. „Bartek” z najbliższym otoczeniem ujawnia się 11 III 1947 r. Ginie 1 XII 1947 w Zabrzegu w wyniku zamachu.
lelek
ur.6 III 1917 w Zalesiu koło Ryk. W 1939 r. broni Włodzimierza Wołyńskiego i trafia do sowieckiej niewoli skąd ucieka i wraca w rodzinne strony. W 1940 r. angażuje się w działalność konspiracyjną w ZWZ, a następnie AK. Zostaje szefem Kedywu Podobwodu „A” (Dęblin-Ryki) w Obwodzie AK Puławy. Jesienią 1943 tworzy oddział partyzancki. W lipcu 1944 oddział zajął samodzielnie Ryki. W sierpniu 1944 r. „Orlik” na czele ok. 350 partyzantów podejmuje marsz w celu pomocy walczącej Warszawie, który zakończył się on niepowodzeniem. Zagrożony internowaniem przez Sowietów rozwiązuje oddział. W marcu 1945 r. odtwarza go. Podporządkowuje się Delegaturze Sił Zbrojnych na Kraj, a we wrześniu wchodzi w skład Zrzeszenia WiN. Jesienią 1945 r. mianowany dowódcą zgrupowania oddziałów WiN w Inspektoracie Rejonowym „Puławy”. Dowodzone przez niego zgrupowanie partyzantki niepodległościowej, jedno z największych na Lubelszczyźnie. 24 VI 1946 r. „Orlik” wraz z kilkoma został zaatakowany przez grupę żołnierzy WP i KBW koło wsi Piotrówek. Dwukrotnie ranny popełnił samobójstwo. Jego zwłoki przetransportowano do Warszawy i pochowano na tzw. „kwaterze przy studni” na Cmentarzu Bródnowskim.
lelek
ur. 26 XI 1913 r. w Kwilczu. Po ukończeniu szkoły powszechnej uczęszcza do Korpusu Kadetów w Rawiczu. W latach 1934-1936 jest słuchaczem Szkoły Podchorążych Piechoty w Ostrowi Mazowieckiej. W 1939 r. walczy w bitwie nad Bzurą i w Puszczy Kampinoskiej podczas przebijania się do oblężonej Warszawy. Pod Witkowicami niszczy sześć niemieckich czołgów i dwa wozy dowódcze za co otrzymuje Virtutti Militari. Po klęsce Polski przedostaje się do Budapesztu. Wraca do polski w styczniu 1940, po drodze jest jednak aresztowany i osadzony przez Ukraińców w Sanoku skąd ucieka w maju. Na Rzeszowszczyźnie włącza się do konspiracji i zostaje komendantem Podokręgu Rzeszowskiego Organizacji Orła Białego. Po scaleniu z ZWZ zostaje komendantem Obwodu Rzeszów. Doprowadza do doskonałego zorganizowania struktur wywiadu i kontrwywiadu, które zlikwidowały łącznie ok. 300 konfidentów Gestapo i kolaborantów. Sukcesem jego podwładnych było przechwycenie części pocisków V-1 i V-2 wiosną 1944 oraz wykrycie tajnej kwatery Adolfa Hitlera w tunelu kolejowym pod wsią Wiśniowa. Ciepliński przyczynia się do uruchomienia na Rzeszowszczyźnie konspiracyjnej fabryki broni. W ramach akcji „Burza” 39 Pułk Piechoty Strzelców Lwowskich AK 2 VIII 1944 biorą udział w wyzwalaniu Rzeszowa. W połowie sierpnia wobec nakazu radzieckiego komendanta wojskowego o złożeniu broni przez AK pozostaje w konspiracji. W styczniu 1945 przeniesiony do sztabu Okręgu Krakowskiego AK. Tam współorganizuje organizację NIE, zostając w lutym inspektorem rejonowym NIE, szefem sztabu Okręgu najpierw w NIE, a następnie w Delegaturze Sił Zbrojnych na Kraj. Następnie wiąże się ze Zrzeszeniem Wolność i Niezawisłość. We wrześniu 1945 został prezesem Okręgu Krakowskiego WiN, a w grudniu tego roku komendantem Obszaru Południowego. W styczniu 1947 tworzy IV Zarząd Główny WiN. Za jego kierownictwa osłabiona organizacja rozwija głównie działalność wywiadowczą i propagandową. Aresztowany przez UB 28 XI 1947. Zamordowany 1 III 1951 w więzieniu na ul. Rakowieckiej w Warszawie. Miejsce pochówku Łukasza Cieplińskiego nie jest znane.

Kontakt

Fundacja Wolność i Demokracja
Al. Jerozolimskie 30/14
00-024 Warszawa
tel:+48226288505

Koordynator projektu Olga Semeniuk: 792 421 477

UWAGA: ABY ZAPISAĆ SIĘ NA BIEG W DANYM MIEŚCIE NALEŻY KLIKNĄĆ W ODPOWIEDNI ZNACZNIK NA MAPIE.

biuro@tropemwilczym.pl

Tropem Wilczym – Bieg Pamięci Żołnierzy Wyklętych organizowany jest w ramach ogólnopolskich obchodów ku czci „Żołnierzy Wyklętych” objętych PATRONATEM NARODOWYM Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej Andrzeja Dudy.

 

prezydentpl_na_niebieskim

.

    wid
mon wp
Partnerzy strategiczni:

logosy11

Pzu BZWBK

 

 

 

 

logosy14

 

 

 

Partnerzy medialni:

logosy15